شعر

                                                   گل و گل

شبی در محفلی با آه و سوزی                                 شنید ستم که مرد پاره دوزی           

چنین می گفت با پیر عجوزی                               <<گلی خوشبوی در حمام روزی

                                رسید از دست محبوبی به دستم>>

گرفتم آن گل و کردم خمیری                                   خمیری نرم و نیکو چون حریری

معطر بود و خوب و دلپذیری                                 <<بدو گفتم که مشکی یا عبیری

                                  که از بوی دلاویز تو مستم>>

همه گل های عالم آزمودم                                     ندیدم چون تو و عبرت نمودم

چو گل بشنید این گفت و شنودم                           <<بگفتا من گلی ناچیز بودم

                                  و لیکن مدتی با گل نشستم>>

گل اندر زیر پا گسترده پرکرد                                    مرا با همنشینی مفتخر کرد

چو عمرم مدتی با گل گذر کرد                             <<کمال همنشین در من اثرکرد

                                 وگرنه من همان خاکم ک هستم>>

                                                                                <<ملک الشعرای بهار>>